Uitgebreide test van ruisonderdrukkings­koptelefoons

Ons ambitieuze project begon natuurlijk met een lekker megalomaan plan. Het idee: alle ruisonderdrukkende koptelefoons ter wereld doorvlooien, ze grondig beoordelen en ze met elkaar vergelijken als een akoestisch gladiatorengevecht in het Colosseum in de geest van de tv-reeks Those About to Die (is trouwens een goede reeks, aanrader). 

We lagen nachten wakker over waar we moesten beginnen: testen we de koptelefoons eerst in het bos, waar de basisvraag is “als er een boom omvalt in het bos en niemand is er om het te horen, maakt hij dan geluid?”. Of in een vliegtuig, waar je de doeltreffendheid van ruisonderdrukking meet in verhouding tot het verbruik van Dom Perignon?

De visie was helder, maar zoals dat vaak gaat, stapte de werkelijkheid (oftewel onze geldschieter Markus) binnen met zijn das scheef en herinnerde ons eraan dat een begroting nét iets anders is dan megalomane visioenen. Er moest dus ergens bespaard worden en we besloten te besparen waar het voor ons het makkelijkst is. Dus: we hebben alle andere koptelefoons gewoon niet gekocht. Waarom zouden we ons kleine budget in godsnaam in het voordeel van de concurrentie verbranden.

Omdat er op de markt toch honderden verschillende koptelefoons zijn, leverde het afserveren van alle andere modellen ons een best netjes proefbudget op. Van een brede vergelijking werd het dus “we vergelijken deze twee”, maar dat geeft niet, want dit zijn volgens ons de enige koptelefoons die er een beetje toe doen.

VMK25 – Luxekeuze van sneeuwbank tot Sahara

De eerste proef deden we daar waar maar weinig ruisonderdrukkende koptelefoons ooit durven komen: in een sneeuwbank. We lieten de koptelefoon aan een tak bungelen en gingen naar binnen om muntthee met cacao te drinken.

Een glas of twee later kwamen we tot de conclusie dat de VMK25 minstens een paar muntthee-cacao’s aan vorst aankon en daarna nog steeds op de oren zo prettig aanvoelde als wollen sokken midden in een winterse rukwind—mits je ze eerst binnen had opgewarmd.

De geluidskwaliteit bleef zo stabiel dat zelfs een eenzame ijsbeer had kunnen stoppen om te luisteren—als we niet in Puolanka waren geweest, waar alleen gewone, bruine beren leven. En die slapen meestal in de winter.

De accuduur ging in de sneeuwbank vermoedelijk wel achteruit, al kregen we dat niet echt beproefd omdat de kou de proefpersonen al begon te irriteren zo’n etmaal voordat de accu eindelijk leeg zou zijn geweest.

Omdat we besloten de koptelefoons in uiterste omstandigheden te beproeven, was het logisch om daarna door te schakelen naar de hitte van de Sahara. Ook die uitdaging doorstond de VMK25 met ere. Omringd door zand en een meedogenloze zon deed de VMK25 zijn werk feilloos. Het geluid was zo helder dat het zelfs het paringsgebrul van kamelen dempte—wat aan de andere kant óók een risico is, want onder een hitsige kameel belanden terwijl je muziek luistert is best een realistisch scenario.

Het enige nadeel was dat, hoewel de koptelefoon nog steeds feilloos werkte, overal zand zat. Niet alleen in de koptelefoon, maar ook in onze eigen onderbroeken. Tijd om naar huis te gaan dus.

Koptelefoons in een privévliegtuig – op naar luxe

Na de Sahara hadden we nog een beetje proefbudget over. We dachten: de VMK25 is van onze twee koptelefoons toch het duurdere model, dus natuurlijk moeten we ook beproeven of hij past bij een leven op grote hoogte—niet in de toeristenklasse, maar in een privévliegtuig, waar de champagne rijkelijk vloeit en de omgeving precies genoeg lawaai maakt. 

Dus: bij Scanwings een Praetor 600 onder de kont en vanuit Oulu richting de Kroatische kust. Op dezelfde trip mochten we ook even langs op het jacht van een samenwerkingspartner, zodat je de reiskosten natuurlijk van de belasting kunt aftrekken. Voor zover een verlieslatend bedrijf überhaupt belasting zou betalen. Voor deze proef namen we het nieuwe Megadeth-model mee, want dat is alsnog de duurste versie van de VMK25.

Van de reis hebben we nogal vage herinneringen, en van het jacht zijn er al helemaal geen foto’s, maar leuk was het wel. Aantoonbaar werkt de VMK25 ook uitstekend in een privévliegtuig (en op een pleziervaartuig), ook al wilde het champagneglas bijna omvallen door de turbulentie.

VMK20 – Verplichte dierproeven

Omdat de vorige proef in uiterste omstandigheden was en de VMK20 toch het voordeligere model is, besloten we die in gewonere omgevingen te beproeven.

We begonnen met ouderwetse, maar uiterst wetenschappelijke dierproeven, die bij het rondreizen met de VMK25 per ongeluk waren blijven liggen. De koptelefoon stond verwarrend stijlvol op de kop van een hond, maar het gebruiksgemak liet te wensen over—vooral omdat de oren op een heel andere plek zitten dan bij mensen. Katten wilden niet meewerken en Janis kat schoot het struikgewas in alsof hij een belastingcontroleur had gezien.

Na de harige dieren beproefden we ze ook op haarloze dieren, oftewel kinderen.

De uitkomst: hoewel de koptelefoon er schattig uitzag op kinderhoofden, was hij toch onnodig groot voor 0–3-jarigen.

De proef met kinderen bracht een interessante waarneming aan het licht: ruisonderdrukking veroorzaakt anti-ruisonderdrukking—de demping van de koptelefoon maakt dat het kind zélf lawaai gaat maken dat de normale decibelgrens overschrijdt. Als de drager nog niet schoolgaand is, reken dan op een geluidspeil dat met een rockconcert wedijvert.

De proef was verhelderend, maar we begrepen heel snel dat we iets rustigers wilden.

Reisproef voor het gewone volk

Toen we de door kinderen veroorzaakte kakofonie beu waren, verplaatsten we de proef naar een volwassener omgeving: Spanje, de plek waar Finse gepensioneerden en economische criminelen heen trekken zodra het thuisland te klein en te koud begint te voelen. Voor een volmaakte proef weken we af van onze normale maatstaven en vlogen we in de toeristenklasse. Hoewel coronabeperkingen al tijden geen last meer zijn, deed ik toch een mondkapje op, zodat niemand die ik ken me herkent in de toeristenklasse.

De benauwde sfeer in het vliegtuig, de armleuningoorlog van de buren en de gillende kinderstemmen gaven de perfecte omstandigheden voor een echte proef van de VMK20. Al riepen de hapjes en drankjes in de toeristenklasse vooral plaatsvervangende schaamte op, de VMK20 deed zijn werk met ere. De ruisonderdrukking dempte het grootste deel van de herrie, en de koptelefoon bleef de hele vlucht prettig zitten.

In Spanje, waar de zon een bleek Finnenvel in een oogwenk schroeit en de gitarist van het restaurant naast je denkt dat hij een wereldster is, deden we de echte ontspanningsproef: languit liggen in een ligstoel.

Aan het zwembad van een hotel vol toeristen was de witte VMK20 de perfecte keuze. Het witte model nam geen warmte op en werd niet gloeiend heet op mijn oren. Bovendien past wit uitstekend bij de huidskleur van een bleke Fin. Het belangrijkste: ik kon in alle rust naar een luisterboek luisteren, ook al had het hotel allerlei storende factoren, zoals mijn eigen vrouw.

Pasi-proef

Als laatste belandde de VMK20 als slachtoffer van de Pasi-proef. In deze proef kreeg Pasi de koptelefoon zonder aanwijzingen, met de opdracht ermee te doen wat hij wilde. De uitkomst was—laten we zeggen—treurig. Pasi zette de koptelefoon verkeerd op en vroeg zich af waarom het geluid zo slecht klonk. Dat bevestigde dat, hoe gebruiksvriendelijk de VMK20 ook is, je misschien toch een klein beetje uitleg nodig hebt als Pasi de proefpersoon is.

Samenvatting

Onze proeven lieten zien dat zowel de VMK25 als de VMK20 voortreffelijke ruisonderdrukkende koptelefoons zijn binnen hun eigen klasse. De VMK25 blonk uit in uiterste omstandigheden, van sneeuwbank tot de verzengende hitte van de Sahara en zelfs de weelde van privévliegtuigen, met geluidskwaliteit van het hoogste niveau en een ruisonderdrukkingsfunctie om u tegen te zeggen. De VMK20 was dan weer de held van alledag, die overeind bleef in het rumoer van de toeristenklasse én bij ontspanningsproeven onder de Spaanse zon.

Beide koptelefoons zijn het beste wat je je kunt veroorloven, maar als jij Pasi bent, raden we aan even contact op te nemen met onze klantendienst om de gebruiksaanwijzing te laten verduidelijken.